Voor Milo Bossers en Rayen Nivillac, beiden spelers van Willem II O19, was de CONCACAF O20-kwalificatie op Curaçao een bijzondere ervaring. Op hun eigen eiland trad Curaçao-O20 aan in goedgevulde stadions in de strijd naar kwalificatie. Lange tijd leek Curaçao zich te kwalificeren, maar een 2-1 nederlaag tegen Haïti in de slotfase van de beslissende wedstrijd maakte een einde aan die droom. We spraken de twee spelers over hun ervaringen tijdens het toernooi.
Nivillac werd geboren in Tilburg en heeft een vader uit Curaçao en een Nederlandse moeder. Het grootste deel van zijn voetbalcarrière bracht hij door bij Willem II. ‘Bij Gudok ben ik begonnen met voetballen. Toen ik 9 jaar oud was, werd ik gescout door Willem II en sindsdien ben ik actief in de jeugdopleiding van de club,’ vertelt de 18-jarige middenvelder. ‘Een echte jongen van de club dus,’ voegt hij lachend toe.
Voor Bossers verliep de weg naar Willem II anders. De verdediger is geboren en getogen op Curaçao en bracht een groot deel van zijn jeugd op het eiland door. Samen met zijn ouders verhuisde hij naar Nederland om zijn voetbaldromen na te jagen. Eenmaal in Nederland sloot hij zich aan bij Alphense Boys en zes maanden later werd hij gescout door Willem II. ‘Verhuizen was een grote stap, maar zo kon ik wel de volgende stappen in mijn carrière zetten,’ vertelt de 17-jarige speler, die inmiddels zijn derde seizoen in de jeugdopleiding van de Tricolores speelt.
Van Tilburg naar Curaçao
Naarmate het toernooi dichterbij kwam, groeide bij beide spelers de hoop om deel uit te maken van de selectie. Dat gevoel werd sterker toen hun namen verschenen op de lijst met de voorselectie. ‘Je weet dat het toernooi eraan zit te komen, dus je begint wel te hopen dat je mee mag. Als je dan in de voorselectie zit, groeit dat gevoel alleen meer’ vertelt Nivillac. Enkele weken later volgde het verlossende bericht: beide spelers maakten deel uit van de definitieve selectie van Curaçao. ‘Dat maakt je natuurlijk superblij. Ook familie, vrienden en mensen hier op de club waren heel trots,’ aldus Bossers.
Daarmee reisden de twee spelers samen af naar Curaçao om zich voor te bereiden op de kwalificatiewedstrijden. Voor de jonge spelers van Willem II O19 betekende dit een unieke ervaring. ‘Als je uiteindelijk het profvoetbal wilt halen, moet je hier ook aan wennen. Dat je zulke reizen maakt met een team,’ zegt de 18-jarige Nivillac. Ook de omstandigheden tijdens de wedstrijden waren anders dan ze gewend waren, vertelt Bossers. ‘Je speelt ineens in een vol stadion waar ook pers aanwezig is. Bij Willem II O19 hebben we dat natuurlijk niet, dus dat was wel uniek om mee te maken.’
Un famia
Voetballen op je eigen eiland is al bijzonder, maar wanneer je dat ook nog eens doet met een groep die onderling wordt omschreven als “Un famia” – één familie – wordt de ervaring nog specialer. ‘Onderling zat het goed. Het voelde echt als een familie, dat zei ook iedereen tegen elkaar. Of je nu links, rechts, voor of achter je keek op het veld, daar stond altijd een broeder zoals wij dat noemen. Dat is natuurlijk hartstikke mooi en geeft je veel vertrouwen tijdens de wedstrijden,’ vertelt Nivillac vol trots. Met dat gevoel groeide het team ook steeds meer gedurende het toernooi. ‘In het begin hadden we het nog lastig, maar naarmate we elkaar beter leerden kennen, meer trainden en wedstrijden speelden, werden we steeds meer een hecht team,’ besluit Bossers.
Kippenvel
Met overwinningen op Guyana (3-2) en St. Vincent (6-0), een reglementaire 3-0 overwinning op Anguilla, dat werd gediskwalificeerd van het toernooi, en een nederlaag tegen Haïti (2-1) keken de Willem II’ers uiteindelijk positief terug op het toernooi. ‘Het was heel zuur dat we in de laatste minuten van de wedstrijd tegen Haïti twee goals tegen kregen. Toch bouw je wel karakter op en leer je veel van zo’n verlies. Je wordt hier alleen maar sterker van,’ zeggen de twee eensgezind.
Waar de spelers het meest van hebben genoten tijdens het toernooi? ‘Toch wel de supporters en het volkslied. Als je daar staat en je ziet al die mensen die meezingen, dan krijg je gewoon kippenvel,’ vertelt Nivillac. ‘Het is een eer om voor je land te mogen voetballen. Als je daar dan staat en het volkslied hoort, is dat een geweldig gevoel,’ vult de 17-jarige Bossers aan. ‘Er waren ook veel vrienden en familie aanwezig, en daar heb ik echt van genoten.’
Ervaring meenemen naar huis
Na het toernooi keerden de spelers met de nodige internationale ervaring terug op Sportpark Prinsenhoeve. Daar verschoof de focus al snel weer naar de rest van het seizoen met Willem II O19. ‘Nu gaan we ons hier weer verder ontwikkelen en nemen we alles wat we bij Curaçao hebben geleerd mee,’ vertellen de twee. ‘Met het team willen we dit seizoen ook promoveren, zodat Willem II O19 weer in Divisie 1 gaat spelen.’ De omgeving zal anders zijn dan op Curaçao, maar dat maakte voor de jeugdspelers geen verschil. ‘Het spelen voor een vol stadion was eerder even omschakelen dan dat we onszelf nu moeten aanpassen,’ besluiten de twee lachend
Bericht delen